Autor: Brzechwa

Wybija zegar siódmy rok
I siedzi czarny kot na stole,
Przez czarne szyby płynie mrok,
I siedzi czarny kot na stole.

Spowiłem cię w jedwabny sznur,
Zamknąłem cię w kredowym kole,
I moich snów, i moich chmur
Już nieść przed tobą nie pozwolę.

Namalowałem czarny łuk
Na zamyślonym twoim czole,
I już nie będzie innych smug
Na zamyślonym twoim czole.

Zerknij też na te wiersze:

1. Pieśń przy grzebaniu zmarłych
2. Pasterz do owieczki straconej
3. Duma Lukierdy czyli Luidgardy