Autor: Brzechwa

Na parapecie wsparta
Siedzi w niebieskiej sukni,
Nazywa się pewno – Marta
Lub może jeszcze smutniej.

Siedzi w otwartym oknie
I czyta stare wiersze,
Przebrzmiałe już bezpowrotnie
Jak pocałunki pierwsze.

Litery drukowane
Przed jej oczyma skaczą,
W jej sercu nie zakochanym
Jesienny dzień się zaczął.

Spogląda obojętnie
W ulicę spowszedniałą,
Gdzie jakaś dziewczyna skrzętnie
Sprzedaje swoje ciało.

Spogląda i zazdrości,
I w dłoniach oczy chowa,
Że nawet takiej miłości
Los jej nie podarował.

Zerknij też na te wiersze:

1. Do Justyny. Tęskność na wiosnę
2. Szczęście przy Dorydzie
3. Pieśń wieczorna
4. Do mojej przyszłej