Serwus Madonna
Autor: Gałczyński
Niechaj tam inni księgi piszą. Nawet
niechaj im sława dźwięczy jak wieża studzwonna,
ja ksiąg pisać nie umiem, a nie dbam o sławę -
serwus, madonna.
Przecie nie dla mnie spokój ksiąg lśniących wysoko
i wiosna też nie dla mnie, słońce i ruń wonna,
tylko noc, noc deszczowa i wiatr, i alkohol -
serwus, madonna.
Byli inni przede mną. Przyjdą inni po mnie,
albowiem życie wiekuiste, a śmierć płonna.
Wszystko jak sen wariata śniony nieprzytomnie -
serwus, madonna.
To ty jesteś, przybrana w złociste kaczeńce,
kwiaty mego dzieciństwa, ty cicha wonna -
że rosa brud obmyje z rąk, splatam ci wieńce -
serwus, madonna.
Nie gardź wiankiem poety, łotra i łobuza;
znają mnie redaktorzy, zna policja konna,
a tyś matka moja, kochanka i muza -
serwus, madonna.
Zerknij też na te wiersze:
ślicznie, naprawdę pięknie, aż chce się żyć, oddychać i pisać komentarze, ach, och, ech…
Widać, że dla Gałczyńskiego poezja była jak “matka, kochanka i muza…” O wielki poeto!
dzięki Ci za ten wiersz – długo szukałem
“ty cicha wonna -
że rosa brud obmyje z rąk, splatam ci wieńce”
””””””””””””””””””””””
– piekny wiersz -