Autor: Herbert

Był taki teatralny. Stanął przed lustrem w czarnym ubraniu z kwiatem
w butonierce. Włożył do ust narządzie, czekał, aż lufa ociepli się
i uśmiechając się z roztargnieniem do swego odbicia – strzelił.
Spadł jak płaszcz zrzucony z ramion, ale dusza stała jeszcze jaki
czas potrząsając głową coraz lżejszą, coraz lżejszą. A potem
ociągając się weszła w to zakrwawione u szczytu ciało w chwili,
gdy wyrównywała się jego temperatura z temperaturą przedmiotów,
co – jak wiadomo – wróży długowieczność.

Zerknij też na te wiersze:

1. Czas
2. Odpowiedź do Włoch
3. Usłyszane zapisane
4. Różpasterz
5. Piosenka o zamieraniu