Autor: Karpiński

Zmarły człowiecze, z tobą się żegnamy;
Przyjmij dar smutny, który ci składamy!
Trochę na grób twój porzuconej gliny
Od twych przyjaciół, sąsiadów, rodziny.

Powracasz w ziemię, co matką twą była;
Teraz cię strawi, niedawno żywiła.
Tak droga każda, którą nas świat wodzi,
Na ten ubity gościniec wychodzi.

Niedługo, bracie, (albo siostro) z tobą się ujrzemy,
Jużeś tam doszedł, my jeszcze idziemy.
Trzeba ci było odpocząć po biegu!
Ty wstaniesz, boś tu tylko na noclegu.

Boże! ten zmarły w domu Twym przebywał,
U stołu Twego jadał, Ciebie wzywał,
Na Twej litości polegał bezpieczny,
Daj duszy jego odpoczynek wieczny!

Zerknij też na te wiersze:

1. Pieśń dziada Sokalskiego w kordonie cesarskim
2. Przepasana złotą szarfą…
3. Hymn (Smutno mi Boże)
4. Pierwszy list, co mnie doszedł z Europy
5. Do Wincentego Skrzyńskiego