Autor: Krasiński

Jeśli mi kiedy przewodniczyć miały
Na drodze ziemskej szczęście albo chwała,
Zrzekam się szczęścia i nie chcę tej chwały,
Byś tylko dłużej piękną mi została.

Za każdy uśmiech, co na twojej twarzy
Zostawi, mdlejąc, drobny ślad radości,
Los niech mi w zamian długi smutek zdarzy,
Niech mi dnie życia wytrąci z przyszłości.

Bo życie moje przeplatałem twojem,
Jak dwie złączone, nie zmieszane rzeki,
Co płyną zgodnie różnobarwnym zdrojem.
I gdy ty zwiędniesz, ja zgasnę na wieki.

Zerknij też na te wiersze:

1. Pieśń pasterska do Zosi
2. Korydon smutny na śmierć Palmiry
3. Laura i Filon
4. Pasterz do owieczki straconej
5. Pieśń przyjacielska przy kielichu