Autor: Krasiński

Śmierć ciała niczym – takiej śmierci chwila
Wabi myśl moją, sercu się przymila;
Lecz śmierć jest inna, co przepuszcza ciełu,
A duszę tylko zabija pomału.
Ta śmierć się zowie – smutkiem nieskończonym -
Ta śmierć się zowie – szczęściem utraconym!
Taką umieram! – Tym ostatnim jękiem,
Jak strun zerwanych konającym dźwiękiem,
Wołam do cebie – wyproś mi u Boga,
By za mą duszą wkrótce poszło ciało -
Wyproś u Boga, by nic nie zostało
Ze mnie na ziemi – oprócz ciebie – droga!

Zerknij też na te wiersze:

1. Pieśń poranna (Kiedy ranne wstają zorze)
2. Pieśń przyjacielska przy kielichu
3. Pieśń przy grzebaniu zmarłych
4. Żale Sarmaty nad grobem Zygmunta Augusta
5. Przeciw fanatyzmowi