Autor: Krasiński

To miasto wiecznym, w tych grobach jest życie,
Które pod ziemią spokojnie i skrycie
Krąźy krwią wieków i serce spokoi
A moźe czoło w laur wieków ustroi.
Może kto kiedyś na jednym, z tych wzgórzów,
Wśród prochu bogów i gruzu podmurzów,
Gdzie róż i bluszczu powiązane zwoje,
Bluszcz gdy odchyli, znajdzie imię moje!

Zerknij też na te wiersze:

1. Pożegnanie z Lindorą w górach
2. Pieśń podczas pracy w polu
3. Pieśń dziada Sokalskiego w kordonie cesarskim