Autor: Krasiński

Wzywam cię w boskiej wspomnienia godzinie,
Stań tu przede mną, nim ta chwila minie -
Stań tu przede mną – lecz, jak wtedy – cała
Lekkimi szaty błękitna i biała,

Z dumy ponurym na ustach znamieniem,
Z smutku na czole niewymownym cieniem,
Piękna w tym smutku l dumie zarazem -
Na pół stworzona potęgi obrazem,
Na pół nieszczęścia! – O, stań tu przede mną -

W tej samej chwili raz jeszcze bądź ze mną!
Niech głos twój słyszę, niech ujrzę twą postać,
Choćbym miał potem w wiecznym szale zostać
I wołać wiecznie: Gdzie ona? gdzie ona,
Ta cudna moja – ta moja stracona?”

Zerknij też na te wiersze:

1. Duma Lukierdy czyli Luidgardy
2. Pieśń wieczorna
3. Powrót z Warszawy na wieś
4. Laura i Filon
5. Pieśń poranna (Kiedy ranne wstają zorze)