Autor: Mickiewicz

Nieznajomej, dalekiej – nieznany, daleki,
Kiedy nas jeszcze dalej wyrok chce rozegnać,
Posyłam, by cię razem poznać i pożegnać,
Dwa wyrazy; “Witam cię!”, “Bądź zdrowa na wieki!”
Tak przechodzeń zbłąkany w alpejskim parowie,
Pieśnią chce nudnej drodze przyczynić wesela;
A kiedy nie ma komu śpiewac serce wdowie,
Śpiewa piosnkę kochance swego przyjaciela;

Lecz nim piosnkę przypędzą echo ku jej stronie,
Może już podróżnego wieczny śnieg pochłonie.

Dla Ludwiki przyszłej Chodźkowej
pisałem w godzinę po otrzymanyn
rozkazie oddalenia się z Polski.
R. 1824. D. 22 Oktobra

Zerknij też na te wiersze:

1. Do skowronka
2. Do Justyny. Tęskność na wiosnę
3. Pieśń pasterska do Zosi
4. Pieśń przy grzebaniu zmarłych
5. Pieśń poranna (Kiedy ranne wstają zorze)