<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
		>
<channel>
	<title>Komentarze do: Adam Krafft</title>
	<atom:link href="http://www.dobrze.pisz.pl/norwid/adam-krafft.html/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.dobrze.pisz.pl/norwid/adam-krafft.html</link>
	<description>Wiersze polskich poetów</description>
	<lastBuildDate>Sun, 05 Feb 2012 19:26:09 +0100</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/</generator>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
		<item>
		<title>Autor: Kris</title>
		<link>http://www.dobrze.pisz.pl/norwid/adam-krafft.html/comment-page-1#comment-2093</link>
		<dc:creator>Kris</dc:creator>
		<pubDate>Tue, 13 Oct 2009 22:44:12 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.dobrze.pisz.pl/norwid/adam-krafft.html#comment-2093</guid>
		<description>Przejmujące odniesienie do tego, co nieuniknione, a co może być radością dla tych, co w Bogu pokładają nadzieję. Doskonałe metafory uskrzydlają ducha dając upust żalowi z powodu tego łez padołu. Elokwentne wyrażenie ścigają każdą myśl odniesienia i sprowadzają do prostej tezy, że człowiek jest sam. Uwielbiam ten styl Norwida, który powtarza ze stoickim spokojem, że królestwo szczęścia mamy tam... a tu posostaje dążyć do niego i z tą ufnością czerpać radość w tak trudnych chwilach jak śmierć. Pustka z powodu odejścia do innego świata nie jest straszna - smutne szczęście przebija serce i wyciska na twarzy znak - On odszedł...</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Przejmujące odniesienie do tego, co nieuniknione, a co może być radością dla tych, co w Bogu pokładają nadzieję. Doskonałe metafory uskrzydlają ducha dając upust żalowi z powodu tego łez padołu. Elokwentne wyrażenie ścigają każdą myśl odniesienia i sprowadzają do prostej tezy, że człowiek jest sam. Uwielbiam ten styl Norwida, który powtarza ze stoickim spokojem, że królestwo szczęścia mamy tam&#8230; a tu posostaje dążyć do niego i z tą ufnością czerpać radość w tak trudnych chwilach jak śmierć. Pustka z powodu odejścia do innego świata nie jest straszna &#8211; smutne szczęście przebija serce i wyciska na twarzy znak &#8211; On odszedł&#8230;</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>

