Autor: Norwid

1
Jeżliś zdradzony w życiu kilka razy,
Oh! jakiż to wielki ból…
Współczuję skargę twą ponad wyrazy:
Łez moich tyś Pan! Tyś król!

2
Lecz skoro w roku zdradzili cię ludzie
Trzysta-sześćdziesiąty-raz?…
Serca mi nie stać i byłbym w obłudzie,
Nie będąc głuchym jak głaz.

3
Im mniej kto zdradzan, tym srożej zdradzony! -
Lecz kto nie doznał – jak zdrad:
Męczeńskich nie dość mu palm i korony,
Nad które cóż? dawa świat…

Zerknij też na te wiersze:

1. Powrót z Warszawy na wieś
2. O nieszczęściach Ojczyzny i rzezi humańskiej
3. Duma
4. Do Justyny. Tęskność na wiosnę