Autor: Norwid

I
Nad stanami jest i stanów-stan,
Jako wieża nad płaskie domy
Stércząca w chmury…

II
Wy myślicie, że i ja nie Pan,
Dlatego że dom mój ruchomy,
Z wielblądziej skóry…

III
Przecież ja aż w nieba łonie trwam,
Gdy ono duszę mą porywa
Jak piramidę!

IV
Przecież i ja ziemi tyle mam,
Ile jej stopa ma pokrywa,
Dopókąd idę!…

Zerknij też na te wiersze:

1. Pieśń podczas pracy w polu
2. Do Justyny. Tęskność na wiosnę