Autor: Słowacki

I

Przez miedzę, która podobna do szlaków
Różnych kolorów — między złotym kłosem
Tyś szła owieczka, białością i losem
Podobna owcy śród kłosów i maków.

Wtem Pluton ogniem wylatując z krzaków
Porwał cię w ręce i uniosł do piekła,
Córko Cerery — a tyś nic nie rzekła,
Weselił cię gwałt i wrzask nocnych ptaków.

Jakaż cię teraz cudotworcza siła
Porwie i znowu cudownie przemieni
W córkę świecącą kłosów i promieni,

Kiedyś ty — piekłu jak miesiąc świeciła
I tam, gdzie ludzie jadem są żywieni,
Tyś nie umarła — lecz jadła — i żyła!

II

Patrząc w twe oczy i w księgę twych losów,
Pojąłem, czemu Pluton niegdyś chwycił
I żądze swoje ogniste nasycił
Córką Cerery — onej bożki kłosów —

Wienczoną makiem, ludy cię połosów
Królową swoją piekielną uczuły,
Płacz cię nie zabił — jady nie otruły,
Ogień się nie jął twoich zimnych włosów.

Pluton cię kochał — boś mu w dom książęcy
Zarażającej miłości nie wniosła,
A nad ogień go nie kochałaś więcéj…

Więc ci zaufał, i użył za posła.
A matce oddał cię na sześć miesięcy,
Abyś piekielne w domu jajo — zniosła.

Zerknij też na te wiersze:

1. Dlaczego klasycy
2. Rzym
3. Przy bransoletce w dzień Św. Katarzyny
4. Szekspir i chryzantemy
5. Śni mi się jakaś wielka a przez wieki idąca