Autor: Słowacki

Gdy noc głęboka wszystko uspi i oniemi,
Ja ku niebu podniósłszy ducha i słuchanie,
Z rękami wzniesionymi – na słońca spotkanie
Lecę – bym był oświeceń ogniami złotemi.

Pode mną noc i smutek – albo sen na ziemi,
A tam już gdzieś nad Polską świeci zorzy pręga,
I chłopek swoje woły do pługa zaprzęga,
Modli się. – Ja się modlę z niemi i nad niemi,

Tysiące gwiazd nade mną na błękitach świeci,
Czasem ta, w którą oczy głęboko utopię,
Zerwie się i do Polski jak anioł poleci;
Wtenczas we mnie ta wiara – co w litewskim chłopie,
Że modlitwa w niebiosach tak jak anioł kopie,
A czasem ziarno ducha wrzuci – i zanieci.

Zerknij też na te wiersze:

1. Wieczór (Usypiają…)
2. Koło domu
3. Wieniec związano z rzeczy przeklętych
4. Hymn
5. Rachunek dla dorosłego