Autor: Słowacki

O Polsko moja! tyś pierwsza światu
Otwarła duchem tajemnic wrota,
Czeluść, co błyszczy święta i złota,
Królestwo potęg – i majestatu
Ton… tobie widać bijące serca,
Zjawisk ci widać otwarte łona,
A ty jak orzeł w duchy wpatrzona,
W stronę prawdziwą stworzeń kobierca,
Widzisz, jak silna dłoń robotnika
Napina postaw, wiąże tkaninę,
Złotą i srebrną nicią przemyka,
Wieki sprowadza w jedną godzinę…
Nie zna przypadku ani humoru,
Ani się cofa – ani kołysze,
Podług jednego Chrystusa wzoru
Wszystko na ziemi wiąże i pisze.

Raduj się, Polsko… Tobie słodycze
Wiedzy… i mądrość – i moc przychodzi,
Anioł twój patrzy w Boga oblicze,
W Bogu pracuje – z Miłości rodzi
Tą siłą, która skrą jest przed Panem,
Zaledwo w duchów świecie zjawiona…
On tu widzialnym tryska wulkanem,
Świat w piorunowe ściska ramiona.

Zerknij też na te wiersze:

1. Urszula
2. W ciemnościach postać mi stoi matczyna
3. Polsko, ojczyzno! padaj ze mną na kolana
4. Do matek (które swym dzieciom czytają moje wiersze)
5. Moja piosnka II