Autor: Słowacki

Panie! jeżeli zamkniesz słuch narodu,
Na próżno człowiek swe głosy natęża:
Choćby miał siłę i odwagę męża,
Z niemiłowania umrze tak jak z głodu.

Próżno na ręce rękawice kładnie
I jako szermierz wystąpi zapaśnie…
Lica mu wyschną i oko zagaśnie,
Sprzepaści się pierś – i głos w nią zapadnie.

Ale komu Ty twoje namaszczenie
Włożysz na czoło – ten bez żadnej pracy
W powietrzu twoim jak powietrzni ptacy
Pływa, a święte karmią go promienie.

Brak podobnych wierszy.