Autor: Słowacki

Radujcie się, Pan wielki narodów nadchodzi!
Radujcie się – bo prawdy wybiła godzina,
Strach się już Boży urodzi,
Strachem Pan jako mieczem ognistym pościna.

Któż wytrwa… gdy go ognie niebieskie pochwycą?
Któż miecz podniesie – drżący jak listek osiny
Przed Pańską błyskawicą,
W strachu przyjścia Pańskiego i wielkiej godziny?

Na obłokach się zjawią….. członki rzetelne człowieka,
Święci ogniści… staną w chmurzycach za Panem,
Szatan na blask zaszczeka,
Trzody na polach drżące przypadną kolanem.

Pastuszkowie otworzą usta światłością zdziw[ieni],
Widząc jasne obłoki i Pana w obłokach;
Świat się cały spłomieni,
Ujrzy swe archanioły, na ogniach i smokach.

Chwała Panu… że ciałem się zjawił rzetelny,
Że dotrzymał – a przyszedł ratować niewinne
Chystus, Pan nieśmiertelny,
Nasz Pan – który nagrodził swym świętym uczyn[ne].

Podnieście teraz czoła, od wieków trapieni,
A więcej się nie bójcie żadnego ucisku;
Pan ciała wam przemieni
I miasto swoje złote – postawi na błysku…

Pan nasz zamieszka z nami – i nigdy już więcéj
Nie zostawi na ziemi jak teraz sieroty,
Król tysiąca tysięcy,
Na stolicy słonecznej – ognisty i złoty.

Król nasz umiłowany – Baranek łagodny,
Sędzia nasz sprawiedliwy – ciał naszych przemieńca,
Syn Boży pierworodny,
Wołający swe święte do chwały i wieńca.

Zerknij też na te wiersze:

1. Na dzień 3 maja 1791
2. Bajka o królu
3. A jednak ja nie wątpię – bo się pora zbliża
4. Nasz strach
5. Klątwy