Autor: Słowacki

Na górze, która jako szmaragd była,
Stały kolumny – małom na nie zważał,
Aż je duch słońca światłem porozżarzał,
I każda cudnie w sobie zaświeciła.
Szedłem jak człowiek, który przypomina,
Gdzie jest, i myśli, [że] w kraju Greczyna.
Potem był szlachcic, którego ścigało
Nieszczęście – niby mój krewny, któremu
Nowe domostwo – gdzie osiadł – zgorzało.
Potem gdzieś rada, sejmowi czarnemu
Podobna…

Zerknij też na te wiersze:

1. Wciąż uciekamy
2. Moja piosnka II
3. Pieśń przyjacielska przy kielichu
4. Mira, uważaj
5. Golono, strzyżono