Autor: Staff

Woda wiedziała więcej o nas niż my sami
Że to ostatnia nasza schadzka pod drzewami
Wysokimi nad rzeką która w wolnym biegu fal
Odbijała postacie na brzegu
Siedzące w ostatniego słońca bladym błysku
Na chwastami obrosłymi świątynie zwalisku
W głębokim bezprzeczuciu słuchaliśmy w ciszy
Szumu drzew,w którym dusza zadumana słyszy
Za czym tęskni jak w chmurach płynących wysoko
Wszystkich kształtów dopatrzy się marzące oko
Lecz woda znała przyszłość jawiąc nam rozlewne
Odbicia nasze zmienne i chwili niepewne
Zwierciedląc usta nasze w swej ciemnej głębinie
Złączone w pocałunku pierwszym – na ruinie.

Zerknij też na te wiersze:

1. Nad wodą wielką i czystą
2. Ostrzeżenie
3. Jeśli mi kiedy przewodniczyć miały…
4. Korydon smutny na śmierć Palmiry
5. Muszla